jueves, 20 de abril de 2017

Mal karma

¿Qué terrible mal hemos causado en otra vida para que los dioses en pago nos enviaran esa terrible plaga llamada "cuñados"?

miércoles, 19 de abril de 2017

viernes, 14 de abril de 2017

Quisiera vivir en Filipinas


¡Cómo me gustaría vivir en Filipinas y ser el que les clava los clavos a los que crucifican en Semana Santa! En caso contrario, podría ser policía antidisturbios. En cualquiera de los dos casos, la sociedad me daría permiso para sacar a relucir mis tendencias sádicas sin ninguna repercusión indeseada.

domingo, 9 de abril de 2017

Indeciseón (poema de Higinio F. de la Vega)

"Vamos, Pepe, ¿que dicides?
Seica tes gana de lérea.
¿A que pides que che manden
Solicitús con gran presa,
A que pides que ch'esquirban,
Si despois n'has de ter léngoa?
¿Que podes bulrarte así
D'a muller acaso pensas?
Acaba, pois, d'elixir
A que millor che pareza".
D'este xeito redautada
Recebin onte unha esquela
E confeso que razón
Quen a esquirbe ten afellas.
Desque puxen o ediuto
Consabido n-A Monteira,
Anunceand'a miña mau
En condiciós ben honestas,
Co-a mesma sobr'o meu peito
Confésovos en concéncia
Qu'a miña y-alma, entranquila,
Nin acouga nin sosega.

De váreos puntos e formas
Y-en condiciós moi diversas
Recibín cartas... por dúcias
-Nunca coidei que solteiras
Con ganas de se casar
Houbese tantas, a fellas-
Y-anqu'hai moitas que non cumpren
As condiciós que s'expresan
N-o ediuto, quedan abondo
Pra volver tol'a cabeza
D'o que teña qu'elexir,
E, como piden, â presa.
Goapas hainas; ¡Dios me libre!
A centos, mais o qu'é feas
¡Miren que cousa tan rara!
Non atópo unha siquera;
Hainas ricas, hainas probes,
Con abridás e sin elas...
Y-en fin, de todol-os xeitos,
Condiciós e naturezas
Y-aqui me teñen vostedes
N'a indeceseón mais compreta,
Sin estreverm'a dicir
Cal d'entre todas m'entresa,
Por cal con mais forza o peito
Y-o curazón me latexa...
Mátam'a duda, siñores,
¡Que situaceón mais violenta!
Eu non sei... eu non acerto...
¡O qu'é cando che me meta
N-un lío comeste, quero
Que me guinden a cabeza!
Nada, nada, non dicido,
Teñan, si queren, pacéncea,
Xa veremos s'outro dia
Teño mais calma e mais frema
Y-entre tanto agradecido,
Pro agradecido de veras,
Ás que cartas ll'esquirbiron
Quédalles
                  Pepe d'as Festas

Publicado en el número 33 de A Monteira el 17/05/1890.

Mi canción favorita es "Cumpleaños feliz"

Reflexión infantil

Ni los reyes magos ni Papá Noel existen, pero por lo menos el gordinflón llega a tiempo (Carlos Gil).

sábado, 8 de abril de 2017

Aventuras d'un sacretáreo d'auntamento (poema de Higinio F. de la Vega)

(Aleluia)

(Tiña encargadas á China láminas pr'esta aleluya; pro non chegaron a tempo. O leutor desemulará)

O meu primo Xan d'o Monte,
que viv'aló por Begonte,

Naceu com'os mortales
y-envolvéron-o en pañales.

Foi súa mai unha muller
y-o seu pai... ¿qu'había de ser?

Ôs dous dias á criatura
bautizouna o siñor Cura.

O neno medrando foi
á par d'a vaca y-o boi.

Tres anos soilo tiría
y-agarraba canto vía.

Ôs sete ou quizaves mais
mandáron-o a escola os pais.

Y-alí, s'aprendeu ou non
a hestórea non-o anotou.

Foi medrando e... craro está,
tivo logo mais edá.

Estudeou letra de pruma
y-aritmétíc'hastr'a suma.

Ás rapazas engañaba
co-as mentiras qu'argallaba,

Así foi que casamento
tratáronlle n-un momento.

Vacant'a Sacretaría,
déronll'á él certo día.

Co-as burradas qu'argallou
ôs concexás encausou.

E, por non ser menos él,
fíxos'encausar tamén.

Saiu ben d'este sumáreo
e volveu ser Sacretáreo.

Houbo algús que, sen embargo,
d'o mal fixéronse cargo.

Quéren-o d'alí botar,
mais él comenz'á argallar,

E pra si dí: o mais sábeo
de mel int'ôs mais o lábeo.

Ven á Lugo... e logo bate
onde venden chicolate.

Y-as alforxas d'él enchendo
foise pr'a casa correndo.

Gozándose n-a súa obra
quere botal-a conrobra;

Mais o viño ¡mal pocado!
vaille subind'ô faiado.

Dando voltas e traspés
and'as veces ô rivés.

Caill'a capa n'un lameiro
e perde log'o sombreiro

E cando a casa chegou
as libras non atopou,

Pois todas pol-o camiño
foi sementando amodiño.

Cómo vive... non morreu
y-aquí paro tamén eu.

Pepe d'as Festas

Publicado en el número 25 de A Monteira el 28/03/1890.

Me han condenado a diez años y un día de cárcel

Los diez años me dan igual. ¡Lo que me jode es el día!