domingo, 26 de marzo de 2017

Volt'e dalle (poema de Higinio F. de la Vega)

Según voces que corren
Por tod'o pobo,
Según contan e dicen,
Según o que óio;
Un novo Alcalde
Pol-o noso Auntamento
Pronto ha nombrarse;

Mais parece qu'a cousa
Non é sinxela,
Pois que váreos pretendan
Collel-a breba;
E divididos
Andan os concexales
En dous partidos.

S'a min me deran creto,
Se tan amabres
Foran, e duas palabras
Soilo escoitarme
Eles quixesen,
Un consello aplicabre
Poida lles dese;

Pro a spranza non teño,
¿Como hei de tel-a,
Se fuciños me puxo
De vara e tércea
Don... non-o digo,
Un concexal qu'é... vamos
Moi conocido,

Tan soilo porque tíven
Estrevemento,
De darlles outro día
Certos consellos;
Sin ter presente
Qu'eles son igoales
Á demais xente?

Mais anque non m'escoiten
Anqu'os ouvidos
Cerren, hei de falarlles,
E s'é preciso,
De cén maneiras,
Berrando hei d'atordirlles
As súas moleiras.

É perciso, siñores,
Mirar con calma,
A quen vades agora
Meter en varas;
Que logo arregro
Non ten a cous'afellas
Por moito tempo.

Pensade qu'algún día,
Chovendo fogo,
A cinza d'a Pentápolis
Redux'os pobos.
Como castigo,
Os pecados d'aqueles
Homes malinos.

Y-antes de dal-o voto,
Co-a vos'almoada
Consultade, amantiños.
Mirai que causa,
Os herros vosos,
Poden ser de castigo
P'aqueste pobo.

Ensaminad'a hestórea
D'os personaxes,
Que c'o pirmeiro sito
Queren chantarse;
Y-o qu'o mereza,
Votade logo todos,
Votad'a presa.

Que s'este paso dades
Con bon acerto,
Han logo bendicirvos
Todos afeito.
¡Ai! non vos ceguen
As pormesas, mirade
Que montos menten,

Que cand'os homes queren
Consiguir algo,
Non, en mintir de cote,
Poñen roparo;
Y-ô pouco tempo,
As pormesas, mintiras
San, como tempros.

O ben d'os demais, todos
Dicen que buscan;
Mais o ben qu'eles queren
Dase n-as úrnias,
Y-os vosos votos,
Sirvirán, pra que crêza,
De bon abono.

Non vos digo mais nada.
Pra qu'entendades
Ben vos vasta qu'o esposto
Y-agor'adiante;
Non vos dobredes
E votade... nas úrnias
A quen debedes.

Pepe d'as Festas

Publicado en el número 12 de A Monteira el 21/12/1889.

¿Cómo saber la edad de un árbol?

Mirando cuántos circulitos tiene su tronco.


(Lástima que para hacer esto haya que matar el árbol).

jueves, 23 de marzo de 2017

Consellos d'amigo (poema de Higinio F. de la Vega)

Valentes; mais que digo, Concexales,
Aier simpres mortales,
Hoxe alevados, pol-o mor d'os votos,
D'a nave en qu'afogamos, a pilotos;
Serés inviutos qu'o valor probado
Tedes, cal outro Alfonso n-o Salado,
En Lugo y-aló lexos,
N-os vareados colexos
En que loitastes con valor e brío,
Sin med'os lobos, sin temor ô frío,
En cabalo ou á pé sempre marchando,
E votos mañosiños apañando;
Escoitade unha súprica, un consello,
Qu'anque non ven d'un vello,
Ôs rapaces ás veces se ll'acurren
Cousas que non a moitos que descurren.

Non vos cegue xamais o honor sublime
De chegar onde vos, pois fora un crime;
Non vos ceguen-as gróreas mundanales,
Qu'así como sinales
Nunca quedan d'a bretema n-o espáceo,
Nin d'aurora tampouco o cór rosáceo,
Cando quedés cesantes,
Volveredes a sel-o qu'erais antes:
Simpres particulares,
Xefes tan soilo aló n-os vosos lares;
Non olvidedes, non, qu'o intrés d'o pobo
N-as vosas maus terés e que n'é novo,
Que moitos que pormesas non fixeron
Ô subir ¡ai! d'aquelas s'esquenceron;
Non olvidedes, non, nacesidades
Qu'a vista sempr'están; qu'o que fagades
Én logar tan honroso y-alevado,
Con durez'algún día ha ser xuzgado.
O pobo ¡miña prenda!
Xa moi cansado de que naid'o atenda,
que naide por él intrés se tome,
de qu'entre tantos n-alcontras'un home;
Cansado d'aguantar a personaxes,
Sin duda bos alhaxes,
Puxo en vos a mirada
—Ou fixéronlla por; mais non val nada—
E seria en verdá cousa terribre,
Dende logo, en vosoutros emposibre,
Qu'as spranzas risoñas e douradas
Qu'hoxe pomos en vos fosen buhadas.
Ven está que asistades moi pranchados
A procesiós formados,
De maceiros e gardas precedidos,
De gala todos, como vos vistidos;
Ven está que framantes, de lavita
Asistades a donde vós dan cita,
Co-a medall'ô pescozo
Y-amostrando n-a cara o voso gozo;
Mais así, cal dreitiños alí iredes,
Sin tocar n-as paredes,
Nin lixar, pol-o tant'o traxe novo,
Tamen eixix'o pobo
Que dreitiños marchedes, cando xuntos
Os vitales asuntos
Pr'este pobo esquencido descutades,
E sin lixarvos logo resolvades;
Que pensedes n-o moi xusto castigo
D'algús que s'esquenceron d'o que digo.
Mirade qu'esa mancha nunca pasa,
Antes s'estende, cal so fose grasa,
E pensade dempois qu'han rirse todos
Si levades n-os codos,
N-o peito d'a lavita ou n-a corbata,
A sinal que delata.
Sodes novos algús, sodes galantes,
De fegur'agraceada y-alegantes
E querer non habedes qu'as rapazas
En vos descubran trazas,
O pasear pol-as tardes n-o Cantón,
De pringue n-o gabán ou pantalón.
Limpos sempre, moi limpos, señ'o lema
Como foi d'estos malos versos tema,
E si limpos saides d'aquel Pazo...
Ei darvos un abrazo,
Y-ei pidir qu'ou en mármoles ou bronces
Sexa grabado voso nom'estonces.
Perdonádeme qu'hoxe mais non diga,
Qu'anque pouco e mal feito... tenvos miga.

Pepe d'as Festas 

Publicado en el número 10 de A Monteira el 07/12/1889.

miércoles, 22 de marzo de 2017

Si tiene usted problemas de memoria y no ha sido evaluado...


Es que no recuerdo si he sido evaluado.

"Bartleby, el escribiente"

Preferiría no leerlo.

¡De xusticia! (poema de Higinio F. de la Vega)

D'unha casa pr'autra
Sin estarse quedo,
Non digo un menuto,
Siquera un momento,
A todos saúda
Sacand'o sombreiro,
Y-a todos lles fala
surrindo e contento.
A un as maus colle
Pra darll'un aperto,
A aquel cham'amigo
Y-hastra compañeiro
E sempre pormesas
Douradas facendo,
A todos ofrece
Distinos afeito,
Milloras que sempre
Serán un proieuto,
Etcétera etcétera,
Por non perder tempo,
E por tantas voltas,
Por tantos paseos,
Que dá porque todos
D'o qu'él non, gocemos,
Esto é, d'unha vida
De paz e sosego.
Tan soilo nos pide
—Ben pouco é, por certo—,
Qu'ôs seus amigorios
O voto ll'es demos.
Feguras d'a hestorea,
Que tanto venero,
¿Que sodes ô lado
D'homiños... tan reutos,
Que tod'ô pospoñen
O ben d'os alleos?
¿Que sodes, decide?
Ladrós de loureiros,
De fama e de groria,
Que non mereceron
As vosas palabras
Nin os vosos feitos.
Deixade qu'os nomes
D'as tumbas borremos,
Qu'as vosas estautas
Pedazos pequenos
Caendo se fagan
Ou polvo, qu'o vento
Esparza n-a terra
Y arrastr'ô deserto.
E vos ¿que facedes,
Sábeos arquiteutos?
Sobr'eses anacos
Que sembrados vexo,
De pedras ou bronces,
Que foron soberbos,
Xa pazos, xa estautas,
Sen darvos sosego,
Alzad'outros novos
Que sexan eternos.

Pepe d'as Festas

Publicado el 30/11/1889 en el número 9 de A Monteira.

Detenido el Dúo Dinámico por pedófilos

Dices que soy negativo pero no es verdad

Solo soy negativo con los demás, porque lo hacen todo mal; conmigo soy muy positivo, porque lo hago todo bien.

martes, 21 de marzo de 2017

Nacesidá (poema de Higinio F. de la Vega)

Todol-os rincós d'as casas
Vexo qu'afeito olen mal,
Por non poñer o Concello,
Cal n-outras partes están,
Colunas adrede feitas
Pra poder cumprimentar
As ganas que sint'a xente
D'algunha' nacesidá.

Se fixer'o noso Alcalde
Unha visita namais
Ô rincullo qu'hai â dreita
Xunt'â porta d'o Hespital,
Xuro que, de ter vergonza,
Tíñase qu'avergonzar,
Ô notar tanto abandono
N-un sito tan prencipal,
Por donde teñen de cote
Os enfermos que pasar.
Esto, leutores, é un crime,
É falta de caridá,
Que sin doerse de naide
Deber'a lei castigar.
Pase qu'esoutros rincullos
Qu'escagallados están
Pol-as rúas, pol-as prazas
Aquí y-alí n-a Cibdá,
Cheiren de xeito por veces
Que naide poid'aguantar.
Están mal, pro nin con moito
Teñen tanta gravedá,
Porqu'o que pasa por diante,
Pod'o fuciño tapar;
Pro qu'un enfermo respire
Eses "mïasmas" que da
A escoria d'o noso corpo,
E que lla vaian levar
(Parez mesmo feito adrede
Pra mais grande croeldá)
A porta por ond'o probe
Ten â forza que pasar,
Esto, afé miña siñora
Comisión municipal,
Elle non ter pulicia,
Nin pizca d'urbanidá;
É non saber por compreto
O que teñen entre maus.
Sr. Alcalde, romedie
Esta gran nacesidá:
Faga sacar ôs rincullos
O defeuto de cheirar,
Mercando algús mexadeiros
Propeos d'anha capital.
Non emporta que non haxa
N-o vrao augas pr'ôs lavar
Todo eso lle ten romedeo
Tendo boa voluntá
Pois sóbralles ôs pilós
Bastant'auga pr'os limpar,
E si o Auntamento cartos
Non ten, por casualidá,
Tire a portada d'os cheiros,
Tírema por Dios ò chán,
Qu'unha portada sin porta
Maldit'a falta que fai,
E d'este xeit-o que veña
A vender ou a mercar,
Sabendo que n-hai licencia
Virá perparado xá.

Si, pois, manda por colunas,
Si por esto vot'a man,
C-o intrés con qu'hai pouco fixo
As casas canalizar,
D'as alabanzas d'o pobo
Merecedor se fará.

Suso

Agora penso me toca,
Anque pouco, á min falar.
Estou conforme c'o dito,
Porqu'abofellas verdá
É que sendo com'é Lugo
De porvincia capital,
Des'o caso de que cheire
—Non á rosas nin mazás—
A mesma porta qu'entrada
Dá o que deron en chamar,
Non seguro se de bulra
Ou de veras, Hespital.
Ali vese un... non sei como
Afellas ll'hei de chamar:
Un castelo, unha muralla
Ond'os microbios están
Ôs enfermos agardando
Pra log'os acompañar,
Como pode suponerse,
Con mal fin e... basta xa,
Qu'eu ben sei qu'as nosas queixas
A d'ouvil-a autoridá.

Pepe d'as Festas

Publicado en el número 8 de A Monteira el 23/11/1889.